1. Het eten
Naast De Zoute Zoen zit De dagvisser, de twee restaurants worden door dezelfde organisatie geleid. De dagvisser biedt de daghap, De Zoute Zoen wat exclusiever. Nu is het nog niet heel exclusief wat De Zoute Zoen doet, het is allemaal wel aardig maar niet supercreatief. Het verschil tussen de twee restaurants had van ons wat groter gemogen.

We krijgen als amuse een kreeftensoepje wat de smaakpapillen goed prikkelt. Vervolgens een koude lasagne van gerookte forel met mosterdcreme en gefrituurde kruiden. Deze had wat pittiger gemogen, hij bleef wat lafjes. Als hoofdgerecht serveerden ze een combinatie van dorade en gamba’s met courgette en soja-chartreuse saus. Het toetje was een redelijke vanille pannacotta met macademia ijs en marsalasaus.

2. De service
Aardige gastheer en later op de avond een zeer vriendelijke gastvrouw die het allemaal prima in de hand hebben. Ook werd er niet moeilijk gedaan over een glutenvrij menu en twee kindermenu’s voor de kinderen.

3. De sfeer
Heerlijk uitzicht over de Scheveningse haven, lekker zittende stoelen in het restaurant dat ruim ingedeeld is. Wat jammer was dat het restaurant half leeg was (ondanks een weekenddag van de Restaurant Week), waardoor het iets minder gezellig was.

Eindcijfer: Een redelijk gemiddelde ervaring waar we een 7+ voor geven.

Nou, daar kunnen we heel simpel over zijn …. Nee! Ik zal het even uitleggen.

1. Het eten
Het niveau van het eten overstijgt de gemiddelde all-you-can-eater absoluut niet. Fugu had totaal niet haar best gedaan om een leuk Restaurant Week menu samen te stellen. We kregen 5 gangen:

- Amuse: Tahoe salade met wakame
- Miso soep
- 3 stukjes sushi pp (california maki, zalm/komkommer maki, zeebaars nigiri)
- Hoofdgerecht van lam met asperges, een soort lekkerbek met mayo, spiesjes van kip en bief en daarbij rijst en salade
- Semafreddo met daarin een soort rare Japanse bruine bonen en Japanse pannekoeken (volgens mij waren het eierkoeken) met rare bruine bonen pasta 

2. De service
Eén woord hebben we hiervoor: Verschrikkelijk. De verschillende gangen lieten een eeuwigheid op zich wachten, en dat kwam voornamelijk doordat de lege bordjes gewoon niet van onze tafel gehaald werden. Bediening spreekt fluisterend Engels, dus een leuke conversatie hierover starten is ook onmogelijk. Verder hebben we 2 keer moeten vragen om de extra tempura die we besteld hadden, waar we vervolgens erg lang op moesten wachten. Geen leuk aperitiefje of wijnarrangement om uit te kiezen, maar een wijnkaart die op tafel gesmeten wordt.

3. De sfeer
De locatie op het Westelijk Handelsterrein met allemaal andere horecabedrijven is echt heel leuk. Toen we aan kwamen lopen hing er al een heel groot Restaurant Week doek (beetje donkere foto, maar als je goed kijkt zie je m), we hadden er gelijk helemaal zin in. Verder is de inrichting aardig, we zaten beneden in een soort omgebouwd pakhuis. Hier hebben ze een leuke Japanse sfeer in weten te brengen.

De conclusie: Absoluut Restaurant Week onwaardig. Maar omdat we niet vies gegeten hebben, net geen onvoldoende: Een 6-

1. Het eten
De kok liet direct zijn creativiteit zien in het voorgerecht van kalfsmuis, tonijntartaar, komkommerlinten en Tsyustroop (zijn interpretatie van Vitello tonnato). Erg aangename binnenkomer die vergezeld werd door een Nieuw-Zeelandse witte wijn. De bediening noemde de wijn briljant, wij vonden hem erg overheersend in combinatie met het gerecht.

Met zn tweeen deelden we een tussengerecht om eens te kijken wat de kok nog meer uit zijn hoge hoed kon toveren. De huidgebakken zeebaars met creme van edamame (schijnt iets met soja te maken te hebben, had er nog nooit van gehoord), waterkersschuim en een heerlijke coulis van rode biet was wederom prima. Gelukkig was het voorgerecht geen toevalstreffer.

Wat wel toevallig was, was dat ik deze week voor de 2e keer runderbavet at. Vorige week had ik er nog nooit van gehoord en deze week eet ik het bij Maxime in Den haag en hier. Ik moet zeggen dat Zwoel deze wedstrijd wint vanwege de betere bereidingwijze (mooi rood ipv bloedrood) en begeleidende mousseline van pastinaak en oesterjus.

Het dessert brak eigenlijk de mooie lijn van de gerechten, de parfait van rozemarijn met gesuikerde amandelen en creme catalane was ok, maar niet bijzonder.

2. De service
Tja … het leek er duidelijk op dat Zwoel  opeens extra personeel tevoorschijn heeft moeten toveren, want de meisjes waren allemaal niet even ervaren (glazen aan de rand vasthouden, vale ‘boyfriend jeans’ aan, vragen of we nog wat te drinken willen, terwijl we net de wijnen uit het arrangement aan het proberen zijn). Niet erg als je pretendeert een strandtent te zijn, maar met deze gerechten en interieur pretendeert Zwoel veel meer. Wel liep er een hele enthousiaste jongen met verstand van zaken die leuk kon vertellen over de wijnen die ze zelf importeren. Ook schonk hij zonder problemen 1 wijnarrangement in 2 ruime glazen. Dat maakte het dus wel een beetje goed. Tip voor deze jongen is om niet zo verschrikkelijk de verdediging in te schieten. Hij klaagde bijvoorbeeld een beetje te overdreven over een slechte recensie op Diningcity.nl naar aanleiding van de Restaurant Week.

Verder kwam het tussengerecht veel te snel, en moesten we vervolgens erg lang op het hoofdgerecht wachten.

3. De sfeer
Mooie quote van mijn tafelgenoot:’Ze hebben heel netjes al het zand weggeveegd, maar het blijft een strandtent’. Wel een hippe strandtent met witte leren stoelen die lekker zitten en mooie plafondversieringen. Het publiek is erg gemengd, veel hippe meisjes, maar ook ouder publiek.

Eindcijfer: Een 7+.  En dit is de eerste keer deze week dat ik mijn eindcijfer bijstel ten opzichte van mijn directe cijfer op Twitter (dat was een 7,5). De rekening presenteerde nog een paar verrassingen: Het eerste restaurant dat geld rekent voor het brood op tafel en prijzen van drankjes die behoorlijk aan de maat zijn. Kreeg er niet zo’n lekker gevoel bij toen ik wegliep.

Zwoel zou echt een keuze moeten maken tussen chic of strandtent. Ze zijn duidelijk nu ‘stuck in the middle’. Op basis van het eten (was echt heel goed) zou ik zeggen: Chic!

1. Het eten
De amuse van gamba met olijfpoeder, limoen-champagne dressing, gekarameliseerde knoflook en gambatartaar vonden wij niet spannend. Je kon wel zeggen dat we ‘Not amused’ waren. We hoopten direct geprikkeld te worden, maar dat deed deze amuse duidelijk niet. De gakarameliseerde knoflook maakte het nog wel een beetje goed, dus daarmee de amuse op het nippertje gered.

Het voorgerecht was gelukkig wel een spektakel. Een hemelse combinatie van coquilles met knolselderij en groene appel. Fantastisch gepresenteerd en een feestje in je mond met de verschillende structuren. Echt een kunstwerk.

Het hoofdgerecht van black angus rund werd vergezeld door verschillende soorten biet, een gelei van olijf en jus van gefermenteerde knoflook. Lekker, maar helaas niet fantastisch en een beetje vlak (had wel een klein pepertje in gemogen!). Wel werd dit erg goed gecombineerd door de Chileense petit verdot. Een zalig zacht wijntje.

Het dessert was een brownie met limoen panacotta, limoenijs en blauwe bessen. We waanden ons in een Barbiehuis, want de versiering was erg roze en glinsterig. Gelukkig werd deze gang gered, doordat mijn tafeldame niet van brownie houdt, en we deze zonder problemen mee kregen in een doggiebag (en dan een nieuwe en niet degene van haar bord). Aangename verrassing!

2. De service
Top, top, top. Aangename jonge meiden met verstand van zaken. Prima ontvangst en verzorging. Ook een pluspunt was dat Niven speciaal voor de Restaurant Week zijn vergaderzaal extra had omgebouwd tot restaurantzaal. Zo konden extra veel mensen genieten van zijn kunsten, chapeau!

3. De sfeer
Nadeel van de vergaderzaal was een beetje dat het niet echt een restaurantlook had. We waanden ons meer in de Supperclub. Leuk waren de zilveren picknicktafels waar we aan zaten. Jammer was dat er weinig van het mooie buiten weerspiegeld werd in het binnen.

Eindoordeel: Een 8,5. Ik ben misschien erg kritisch in mijn commentaren, maar heb overall toch een mooie Restaurant Week ervaring gehad bij Niven. Als hij meer vuurwerk had geserveerd waren we zeker richting de 10 gegaan.

Toch wilde ik het graag proberen. Vorig jaar heb ik bij Den Blijker’s De Engel gelunchd en dit viel toen een beetje tegen. Allemaal wel aardig, maar niet bijzonder. Vol met vooroordelen togen mijn collega en ik dus gisteren voor een lunch naar de Kop van Zuid.

1. Het eten
Verrassend! Het voorgerecht van pizza met tonijn en verse zalm met wasabimayonaise, sesam en wasabi-eitjes was echt voortreffelijk. Zo ontzettend lekker en eigenlijk heel simpel in de basis. Goede kwaliteit vis en een mooie combinatie.

Vervolgens kregen we een flinke portie (voor een lunchmenu) schelvis met olijfolie, tomaat, parmaham, olijven, tabouleh en bokchoy. De eerste paar happen waren een vreemde gewaardwording door de vreselijk overheersende tomaat. Maar een paar happen later veranderde dit compleet en was het eigenlijk heel lekker. De bokchoy was echter minder; niet te snijden met visbestek en er op kauwen was niet zo’n goede optie.

Het toetje van witte chocolade mousse met een salade van ananas en rood fruit en bloedsinaasappelsorbet was erg aangenaam. Niet heel spannend, maar gewoon lekker.

2. De service
Daar hebben we één woord voor: steriel. Eigenlijk allemaal prima in orde en attent, maar de persoonlijke touch ontbreekt. Ze doen niks fout maar je mist een beetje hart en ziel. De kale gastheer was hier wel een positief puntje, maar die deed misschien weer zo zn best, dat het minder geloofwaardig was.

3. De sfeer
De locatie en de ruimte is natuurlijk prachtig. Op de Kop van Zuid een mooi ruim, hoog en licht pand. In de entree staan leuke kisten met kreeften en andere schaaldieren, wat natuurlijk een goede binnenkomer is. De open keuken ziet er netjes verzorgd en schoon uit. Leuk om naar binnen te gluren en te zien dat de gevestigde orde de jonge garde laat proeven en uitgebreid dingen uitlegt.

Minpuntje qua sfeer is toch echt het ‘zien-en-gezien-worden’. We hebben ontzettend veel verschillende types mensen gespot. Huisvrouwenclubjes met te veel make-up en brillen met het merk te groot afgedrukt, aannemers die iets te veel geld verdienen en van gekkigheid niet weten wat ze ermee moeten, senioren die ook wel eens een verzetje willen, het hield niet op. Maar iedereen zat er ‘om er te zitten’ was ons gevoel.

Conclusie: Aangenaam verrast, prima totaalplaatje, een 8!

1. Het eten
De naam knoflookrestaurant geeft een klein beetje het gevoel alsof de mogelijkheden beperkt zijn. In tegendeel. We hebben verrassende combinaties geproefd, waarin de knoflook steeds ondersteunend was aan het gerecht en zeker niet overheersend (behalve in het toetje, maar daar komen we zo op terug).

Erg leuk was dat Look keuzes in het menu gaf. Als voorgerecht had ik daarom salade van gebakken coquille met knoflookchips (beetje saai, maar goede combinatie) en mijn tafelgenoot een rilette van eend met knoflook, rode vruchtenjam en brioche brood (erg lekker!). Dit alles begeleid door heerlijk brood met aioli die knetterde op je tong van de knoflook .

De kaart bood ook de mogelijkheid een vierde gang te kiezen, en wij waren zo slim om 1 portie knoflooksoep te kiezen. Het was een heerlijk romig soepje, maar heftig! Bij het hoofdgerecht kregen we toch spijt dat we allebei iets anders hadden gekozen, want de lamsbout met knoflook en rozemarijn was zo goddelijk dat de dorade verbleekte. Toch was die ook harstikke ok, met een goede bagna calda saus en brandade van rivierkreeft.

Toe kregen we een zalig chocoladetaartje met knoflookijs óf roomijs. Weer de slimme keuze om hier 1 knoflook en 1 zonder te doen. Echt een belevenis om een keer te proeven dat knoflookijs, maar we zouden het niet snel weer kiezen. Hier was de knoflook wel overheersend.

2. De service
Dit was werkelijk fantastisch. Er werd continue met ons meegedacht. We bestelden 1 wijnarrangement, waarvan we beide dronken. Dit werd zonder problemen in 2 glazen geschonken. Ook de gedeelde soep werd automatisch voorzien van 2 lepels, we hoefden er niet eens om te vragen.

3. De sfeer
Een echt huiskamergevoel hadden we in dit restaurant. De aankleding is wat kaal, maar wel gezellig. De zaal is rumoerig, maar niet te erg. We konden elkaar goed verstaan.

Leuk feitje om mee af te sluiten: De groenteboer pelt iedere week 15 kilo knoflooktenen voor Look, zodat ze dat zelf niet meer hoeven te doen .

Eindcijfer: Een 8,5 vanwege de perfecte service én de lamsbout.

1.  Het eten
Maxime heeft echt zijn (of haar?) best gedaan om voor de 25 euro een mooi diner te serveren. Kwaliteit van de producten was hoog, over de smaak waren we niet altijd helemaal te spreken. Maxime strooide scheutig met verschillende smaken op een bord. Zo proefden we in het voorgerecht (licht gerookte zalm met citrusfruit, avocadocompote, wakame en daarbij een kokossoepje met avocado en zalm geserveerd) alle smaken tegelijk: zout, zoet, bitter, zuur. Lekker, maar echt wel een beetje too much. Het kokossoepje alleen was wel voortreffelijk, heerlijk zacht op de tong en toch pittig.

Ook het hoofdgerecht (runderbavet met knolselderijpuree, gestampte aardappel, stoofpeertje en groene kool) was erg hoog op smaak. Toch was dit niet heel vervelend, want het was een heerlijk ensemble in een mooie compositie. Ik ben zelf een enorme liefhebber van rood vlees, en kwam dan ook flink aan mijn trekken (bloody as hell). Maar er was van tevoren niet gevraagd of mensen hier bezwaar tegen hebben (kan ik me iets bij voorstellen).

Over het toetje liepen de meningen van mijn tafelgenoot en ik uiteen. Mijn tafeldame vond dat de gebakken ananas met caramel en specerijenijs pittiger had gemogen. Ik ontdekte zowaar (ondanks mijn verkoudheid!) blind de smaken kardemom en kruidnagel in het ijs. Een prettige afsluiter.

2. De service
Vanaf het begin verliep de bediening een beetje chaotisch dankzij snel-pratende dame met sjaaltje die ons een beetje aan het ophaasten was (ze werkten met 2 shifts). Gelukkig werd het helemaal goed gemaakt door ontwapenende jongen met stekels die ons lastige verzoek m.b.t. het wijnarrangement prima pareerde en er bij bleef lachen.

3. De sfeer
Maxime is maar klein en de tafels stonden erg dicht op elkaar. Ook de ronde tafeltjes maakten het niet erg efficient (we zagen een 4tje aan 2 ronde tafeltjes zitten, dat is toch niet erg gezellig). De aankleding omschreven we als ouderwets modern, omdat er aan moderne elementen ouderwetse details hingen (lampekappen met franjes er aan). Wel is natuurlijk de ambiance van de chique Denneweg erg prettig, en konden we in de keuken een gezellig kijkje nemen (zag er netjes en relaxed uit).

Eindscore: In 1 uur en 45 minuten stonden we weer buiten en geven we Maxime een 7,5.

Want waar ga ik op letten? Daar heb ik eens uitgebreid over nagedacht en ben tot de volgende drie punten gekomen:

1. Natuurlijk … het eten! Is het lekker, is het mooi, is het creatief? Maar ook heel belangrijk vind ik de prijs-kwaliteitverhouding. Heeft het restaurant echt zijn best gedaan voor de 25 euro, of hebben ze zich er makkelijk vanaf gemaakt?
2. En dan de service. Dit maakt of breekt natuurlijk je Restaurantweek ervaring. Kan het personeel de drukte aan? Blijven ze wel vriendelijk? En waar ik echt allergisch voor ben is beleefd robot-gedrag, het moet wel persoonlijk blijven en er mag best echt gelachen worden! Ik ben nu al een paar leuke vragen aan het bedenken om dit te testen.
3. Als laatste de sfeer. Is het gezellig? Kun je elkaar goed verstaan ondanks de drukte? Staan de tafels niet te dicht op elkaar?

Maar misschien heb ik nog iets essentieels over het hoofd gezien, laat het weten in een reactie op deze posting! Oh ja, en ik sta ook open voor tips hoe je ondanks een zware verkoudheid toch optimaal kunt proeven!